کلمه

همینجوری

klme — Sat, 28 Nov 2009 12:08:47 GMT

امروز دوباره اونجوریه که می تونم یه فنجون قهوه بخورم و وبلاگ بخونم و فک کنم هیچ کاری ندارم! البته اینبار دیگه می دونم که نباید انتظار زیادی داشته باشم و این حالت خیلی گذرا و کوتاهه و نمی شه انتظار داشت بیشتر از یه روز طول بکشه. اینجوریه دیگه. مثه گل ها که فانیند. اما این فانی بودن دوست داشتنی ترشون می کنه شاید. دیروز یکی گفت باور به مرگ نشاط آوره. چون سبب می شه قدر زندگیی که داریم رو بیشتر بدونیم. درسته ها، ولی خیلی وقتا ترس آدم زیادتر می شه. مثه اونایی که با کسی دوست نمی شن چون از جداییش می ترسن. بعضیای دیگه هم خیلی می ترسن. اما دوست می شن و امکان هر جور جداییی را انکار می کنن. همه اش با خودشون تکرار می کنن که این دوستی و دوست داشتن ابدیه. مثلا اگه طرفشون بگه من الان خیلی عاشقتم اما مممکنه دو سال دیگه دوستت نداشته باشم، به نظرشون خیلی مسخره میاد این رابطه. خلاصه به گلی که فانی باشه دل نمی دن. حالا می دونن که گلها کلن فانین، اما لازمه فک کنن که اینطور نیست تا بتونن قدم پیش بذارن. خلاصه اینا همه اش مانع از این میشه که بی دریغ گلی رو دوست داشته باشی. اما اگه بتونی با این ترست یه جورایی صادقانه کنار بیای اونوقته که می تونی مست احساس خودت بشی. مثه الان! می دونم کلی کار دارما، که از فردا دوباره صبح تا شب باید جون بکنم تا به این دور تند زندگی برسما، اما امروز رو دوست دارم نفس بکشم. آخیششش!

بدو!

klme — Sat, 24 Oct 2009 20:23:32 GMT

از وسطای جلال دیگه شوخی و خندهمون تموم شده. نیم ساعت مونده و ترافیک به عبارتی "سنگین ولی در حال حرکت" است. اما معنیش اینه که هر چند دقیقه، فقط چند متر جلو میریم. کم کم قضیه جدی شده؛ نکنه نرسیم! به موتور سوارایی که از لابهلای ماشینا راه خودشون رو باز میکنن نگاه میکنم. یه آقایی پشت متور سواره، کت شلواری، که کتشو خیلی مرتب تا کرده گذاشته رو پاش، قیافهش مضطربه، لبشو میگزه. یه دفعه میبینم بله! تو دستش کاغذ ورود به جلسه امتحان جی-آر-ای رو مشت کرده! خندهام میگیره به وضعیتش، به وضعیتمون! به امیرآباد که میرسیم دیگه دسته دسته آدما رو میبینی که با کاغذهای سفید لوله شده، دارن پیاده میرن به طرف بالا. یه کم جلوتر گروه گروه دارن میدوند! اوضاع مضحکیه! از ماشین میپریم پایین و ما هم پا به پا میدویم!

امروز چهارهزار نفر در تهران امتحان جی-آر-ای دادن! این امتحان فقط واسه دانشگاههای امریکاست، اونهم نه همهی رشتهها. هرسال دوبار در تهران و بعضی شهرهای دیگه برگزار میشه. سفارت انگلیس فقط در سه ماه گذشته هشتصد ویزای دانشجویی به ایرانیها داده!

حس عجیبی از این کوچ اجباری دارم!

klme — Tue, 08 Sep 2009 22:13:18 GMT

آمدم بنویسم بلاخره تمام شد! امروز، هیجدهم شهریور ماه 1388، ساعت پنج عصر، درست همانطور که همیشه در خیال میدیدم، خیلی خیلی آرام و بدون هیچ عجلهای، همچین نرم نرمک نشستم و آن فنجان قهوهای که سالها انتظارش را میکشیدم، جرعه جرعه مزه مزه کردم.

در این لحظه از تاریخ که به طرز غریبی انگار زندگی من به اعتدال بهاری رسیده، آن آرامش رویایی که مدتها بود به نظر غیر ممکن میرسید، آمد و با من ماند. آمدم بنویسم از این لحظاتی که دیگر باور نداشتم که بشود، که روزی، ساعتی، برسد که من هیچ کار بر زمین ماندهای نداشته باشم؛ که بنشینم و آرام آرام یک فنجان قهوه بخورم، به دور و برم نگاه کنم و مطلقا آزاد باشم که بروم کتابی بخوانم، یا فیلمی تماشا کنم، یا که اصلن هیچ کاری نکنم!

آمدم بنویسم از این سبکی، از این حس عجیبی که هی یادت میرود بیداری و هی باورت نمیشود که همهی آن چیزی که رویایت بود، واقعا رویایت بود، همینجاست و آنقدر رویاست که مطمئنی دیر یا زود بیدار میشوی.

آمدم بنویسم از این روزها که چطور هر لحظه لحظهی هر روز و هر شبم را نگاه میدارم، حس میکنم و خود را رها میکنم در این درک هستی. آمدم از همهی اینها بنویسم و خیلی چیزهای دیگر. اما خواندن یک ماه "ایران بان" کافی بود تا از تمام آن حس رویایی ته مزه تلخی بماند از اشک و درد.

شروع دوباره خوبی نبود بعد از آن همه انتظار.

کز کرده بودم و دزدکی ....

klme — Wed, 24 Jun 2009 11:51:43 GMT

"در سن دوازده سالگی به آدمی تبدیل شدم که حالا هستم؛ در روزی دلگیر و سرد در زمستان 1975. آن لحظه خوب یادم هست که پشت دیواری سست و گلی کز کرده بودم و دزدکی به کوچه کنار مسیل یخ بسته نگاه میکردم. از آن روز زمان زیادی میگذرد، اما حالا متوجه شدهام اینکه میگویند گذشته فراموش میشود، چندان درست نیست. چون گذشته راه خود را با چنگ و دندان باز میکند. حالا که به گذشته برمیگردم میبینم بیست وشش سال آزگار است که دارم دزدکی به آن کوچه متروک نگاه میکنم."

بادبادکباز، خالد حسینی

تقدیم به همهی آنان که این روزها دزدکی به خیابانهای خونین شهرمان نگاه میکنند.

اینجا تهران است.

klme — Mon, 22 Jun 2009 16:05:00 GMT

اینجا تهران است؛ آنکه حکم قتل بی محاکمهی تو را دارد، هر کریه چهرهی بی نام و نشانی است که باتوم به دست کنار خیابانهای شهرت ایستاده است. اینجا تهران است. صدای تیر میآید. نیروی گارد ویژه، نیروی سپاه، نیروی بسیج، و نیروی لباس شخصی شهر تو را تصرف کرده است. اینجا تهران است. بوی گاز اشک آور میآید. ایستادن ممنوع شده است. حرف زدن، تماشا کردن، عکس گرفتن ممنوع شده است. لباس سیاه ممنوع شده است. سبز ممنوع شده است. عزاداری ممنوع شده است. اینجا تهران است. سر کوچه را نگاه کن چماقی نباشد. درب خانه را سه قفله کن. پردهها را بکش. میخواهم شمعی روشن کنم. میخواهم گریه کنم.

یکی به آمارتان اضافه کنید!

klme — Sun, 21 Jun 2009 21:36:18 GMT

برادرم عزادار است. نامش نمیدانم یاسر بود یا آرش. دوستش را میگویم که دیروز جلوی درب خانهشان گلوله خورده است و مادرش که برای نجات او رفته است نیز با گلوله کشته شده است. یکی به آمارتان اضافه کنید و یادتان باشد فردا بیانیهی دیگری بدهید! راستی تا یادم نرفته است، خبر خوشی دارم. شنیدهام خدا هم بیانیه داده است!

نگران نباش، جهان نظاره کرد!

klme — Sun, 21 Jun 2009 16:59:02 GMT

دیروز بر فرق سرت که کوبیدند، جهان نظاره کرد؛ آن گلولهها که در جانت نشست، محکوم کرد؛ تجاوز به حریم امن خانهات، و گریه و فغان فرزندت جهانیان را سوگوار کرد. بیانیهها سر دادند اهالی دور و نزدیک، برایت شمع روشن کردند، و سوگند خوردند فراموشت نخواهند کرد. دیگر چه میخواهی؟

کتابهای من هنوز باز است...

klme — Sat, 20 Jun 2009 09:55:18 GMT

این دل لاکردار چه بالا و پایین میرود. این نفسها چه کوتاه شدهاند و این بغض چه میفشارد گلو را و نمیترکد. زمان چه وزنی دارد این روزها و چه سنگین میگذرد. چسبیدهام به این دنیای مجازی و همه تن، چشم شدهام و میکاوم این صفحات را، شاید که خبری! چهار ساعت مانده به ساعت چهار سی خرداد هشتاد و هشت است و من انگار در مرکز جهان ایستادهام و این همه نگاه حیران را بر نمیتابم. من میترسم؛ برای خودم و برای همهی کسانم. من وصیتنامهام را ننوشتهام؛ کتابهایم را به کسی نبخشیدهام و با دوستانم خداحافظی نکردهام. کتاب من هنوز روی میزم باز است و یک ماه مانده تا پایان بیست و سه سال درس خواندنم را جشن بگیرم. من هنوز نمیدانم چرا تاریخ سنگین صد سال آزادیخواهی اینطور با روز و شب من گره خورده است و من چطور در میانهی این کارزار قرار گرفتم؛ و نمیدانم پدران و مادرانمان سی سال پیش چرا به خیابانها ریختند؛ و هنوز به یاد دارم که همیشه با هر خشونتی مخالف بودهام. اما میدانم من امروز ساعت چهار به خیابان میروم؛ نه برای اینکه کسی را سر جایش بنشانم؛ نه برای اینکه بگویم " بکشید ما را، ملت ما بیدارتر میشود"؛ نه حتی برای دموکراسی و آزادیخواهی؛ من امروز به خیابان میروم برای آنها که این روزها فریاد میزنند "نترسین، نترسین، ما همه با هم هستیم." من میترسم اما میروم؛ برای همهی دلاوریها و قهرمانیهایشان، برای آنها که این روزها برادر و خواهر و خویشانم شدهاند؛ و برای او که غیورانه استاده است تا بسوزد تمام. من امروز میروم تا از این ملت عقب نمانم؛ تا یار نیمهراه نباشم. من امروز میروم و بر میگردم؛ و شب که بر گردم باید بقیه درسهایم را بخوانم، درب خودکار و قلمم هنوز باز است، پنجرههای مجازیم را باز میگذارم، بی بی سی روشن است، چایی میگذارم تازه دم باشد تا برگردیم، منتظرم باشید، زود برمیگردم.

این روزها تو مجبور به انتخابی!

klme — Fri, 19 Jun 2009 15:38:18 GMT

درد من امروز ناامیدی و یاسی نیست که سالهاست بدان خو گرفتهام؛ فریاد من از جفا و بیعدالتی نیست که جز آن ندیدهام؛ بیم من امروز از قدمهای لرزان و آوای هراسانم است در این انتخاب که هرچه خواستم از کناره بروم نگذاشتند و نمیگذارند. لحظاتی شده است این روزها که هر آنچه عمری رشتهای از توجیه و دلیل نتوانستن پنبه میشود؛ که دیگر نه میتوانی نبود همصدا و همراه را بهانه کنی و نه اینکه همهی ناتوانیها و سستیهایت را به پای رهبری ضعیف بنویسی. این روزها قبل از هر چیز، تکلیف توست که با خودت روشن میشود؛ حتی اگر هیچ کس دیگری جز تو نداند که چه تصمیمی گرفتهای. این روزها هر چه بگویی یا نگویی، هر راهی که بروی یا نروی، هر دستی که بفشاری یا پس برانی، در تاریخ ثبت خواهد شد و هیچ جای انکاری نخواهد ماند. این روزها تو مجبور به انتخابی؛ انتخابی که حتی اگر فرسنگها از این دیار هجرت کنی، با تو خواهد آمد. امروز روز فلسفه و تئوری نیست که فریادی که تو را میخواند و دستی که به یاری دراز شده است؛ فریادی است که عمری در گلو خفه کردهای و دستی است که بودنش را همیشه منکر بودهای. امروز مسئله دیگر سکون یا حرکت نیست؛ که چندی است این حرکت آغاز شده و با تو یا بدون تو ادامه خواهد یافت. مسئلهی امروز تویی که با آن همراه شوی یا نه. فردای این جنبش، با تو یا بدون تو، رقم خواهد خورد؛ عاقبت توست که با تصمیم این لحظهات رقم خواهد خورد.

نفسی که حبس شده بود در سینه ام

klme — Thu, 18 Jun 2009 17:52:16 GMT

"فرار کنین! فرار کنین!" دلت هری میریزد پایین، بر میگردی و جمعیت را میبینی که به سوی تو میدود! ترس، وحشت، اضطراب نفست را بند میآورد؛ در کمتر از کسری از ثانیه تمام تصاویر و صحنههایی که دیدهای و شنیدهای از جلوی چشمانت میگذرد؛ باتوم، درد، گاز، اشک، گلوله، خون، فریاد، فریاد. در همان کسر ثانیه راههای مقابله با گاز اشکآور، راههای فرار، نشانههای شناسایی افرادی که باید از آنها گریخت، و هر آنچه این روزها از دفاع شخصی آموختهای، در ذهنت مرور میشود. باید بدوی، باید فرار کنی، برای زنده ماندن آنچه در کف داری همین دو پاست که امروز ضامن جانت شده است. همهی اینها هنوز در همان کسر ثانیه است و تو هنوز بر جا ماندهای که چه کنی، که فریادی و صدایی تو را میخواند: "نترسین، نترسین، ما همه با هم هستیم.” نفسی که حبس شده بود در سینهات، فریاد لرزانی میشود و میپیوندی به امواج خروشانی که قامتت را راست میکند و دلت را قرص. به کجا بگریزی که پناه تو جز این فریاد و این دستانی که به هم گره شده است، نیست. آرام میگیری و آرام میگیرند. گرمای شیرینی فرایت میگیرد و به یاد میآوری: " کی از گرگ بد گنده میترسه؟ کی از هیکل و هیبتش میلرزه؟ ما حالا با هم هستیم؛ همه مثل هم هستیم؛ رفیق و یار یکدل، همیشه با هم هستیم؛ نه از گرگ بد گنده میترسیم؛ نه از هیکل و هیبتش میلرزیم!"

چه احساسات نابی را این روزها تجربه میکنیم!